Kort na de geboorte van ons eerste zoontje in 2017 maakte ik kennis met dragen — of eigenlijk: het vond ons. Ons zoontje was een onrustige baby die veel huilde en vooral tot rust kwam wanneer we met hem wiegden, wandelden en hem dichtbij ons hielden. Op een gegeven moment leek een draagsysteem een logische stap.
Zoals veel ouders ben ik begonnen met een rekbare draagdoek. Dat voelde in het begin best onwennig, en al snel stapte ik over op een geweven doek. Niet veel later kwam er ook een draagzak bij, zodat mijn man hem ook gemakkelijk kon dragen zonder te hoeven knopen.
Als ik erop terugkijk, weet ik eigenlijk niet hoe we die eerste periode zonder dragen waren doorgekomen.
Wat begon als een praktische oplossing, groeide voor ons al snel uit tot iets wat veel meer betekende. Dichtbij je kindje zijn, samen bewegen en tegelijk toch je handen vrij hebben — het gaf rust, verbinding en soms gewoon even ademruimte in drukke dagen.
Natuurlijk is dragen ook heel praktisch. Niet elke situatie leent zich voor een kinderwagen en soms is het simpelweg fijner als je kindje dichtbij is. Maar voor ons ging het vooral ook om dat gevoel van nabijheid en samen zijn.
Na een consult rugdragen bij onze oudste vroeg mijn man op een dag of draagconsulent worden misschien iets voor mij zou zijn. Dat idee liet me niet meer los. Toen ik me erin ging verdiepen, werd ik alleen maar enthousiaster: nog meer leren over dragen én andere ouders helpen in hun zoektocht.
Ik vind het mooi om te mogen delen wat wij zelf zo hebben ervaren. Niet als “de juiste manier”, maar juist als een mogelijkheid die voor veel gezinnen helpend en fijn kan zijn.
In 2020 werd ons tweede zoontje geboren en eind 2022 onze derde. Daarmee zaten we opnieuw volop in het draagavontuur. Inmiddels dragen we niet meer dagelijks, maar het blijft iets wat altijd een plek heeft gehad in ons gezin — soms praktisch, soms juist voor troost of rust.
Klik hier voor een overzicht van mijn gevolgde scholingen.
Ik ben aangesloten bij de Vereniging van Draagdoekconsulenten.